Florinada

dinsdag 16 juli 2002

Je kent ze wel, de veel belovende reclamespotjes op de radio die een bezoek aan de Floriade aanbevelen. Ik, als goedgelovige, gaf gehoor aan hun oproep en toog mezelf vergezeld van H. naar de Haarlemermeer. Daar ergens in de middle of nowhere, lag een oase, de Floriade, volgens de radiocommercials.

Ruim bemeten en slecht geplaveide parkeerplaatsen. Auto geplaatst en naar de ingang gelopen die al snel de indruk wekt van een uit de kluiten gewassen vestiging van Intratuin. De eerste verrassinging komen we tegen. Parkeren op het modderterrein kost ons EUR 7.00. De entree komt op EUR 17.00 per persoon. Daar krijg je dan wel een plattegrond op een A4tje bij. Eenmaal binnen onder de overkapping van zonnepanelen komt de associatie met het groene warenhuis helemaal terug. Het enige wat ontbreekt zijn de prijslabeltjes en de winkelwagentjes. Aangezien het zonnetje schijnt slaan we linksaf om zo snel mogelijk zelf als zonnepaneel te fungeren.

En aldaar komen we in de eerste zone van onnozele-toeristen-geldklopperij. De welbekende delfsblauwe bordjes, klompen en kunststof tulpen staan breed uitgestald om vooral de indruk te wekken dat Nederland hier om draait. Niet door deze eerste cultuurschok van de wijs gebracht, vervolgen we onze wandeling en zien her en der veredelde beursstands om diverse gemeentes, stichtingen en verenigingen in Nederland te promoten.

Om de Floriade nog troostelozer te maken dan het al was, trekken er donkere wolken samen boven ons als we op het Floriade terrein neerkijken vanaf de berg van 40 meter hoog. (Ik geloof dat men pas van bergen spreekt bij 500 meter en hoger, maar dat is een detail). Het niet bevredigende gevoel moet dan maar verdrongen worden met eten. We proberen een broodje Nederlandse hotdog. Wat neer komt op een taai pistoletje met een rechte Unox rookworst. Geef mij maar een Americaanse hotdog. Wel moet ik toegeven dat de eet en drinkgelegen ruimschoots en tactisch over het terrein zijn verdeeld.

We wandelen verder en komen zowaar een bloementuin tegen. Hier worden eindelijk de kleuren en variaties zoals beloofd in beperkte mate getoond. Het zonnetje breekt door en genietend van de kleurenpracht vleien we ons neer. Diverse toekomstige terugblikken worden geschoten met de digitale en anologe camera.

Na deze bloemenpracht rest ons nog een aantal commerciele promotiestands om Thialand, Indonesië en India te promoten (???) en nog een unicum; bloeiende tulpen in juli.

Ik moet zeggen dat een keer in de 10 jaar een Floriade is mij nog te veel. In keer in je leven, daar valt nog mee te leven.

Onthoud persoonlijke informatie?